Avrupa Parlamentosu Kadın Hakları ve Toplumsal Cinsiyet Eşitliği Komitesi (FEMM), 1974 Kıbrıs olayları sırasında cinsel şiddete maruz kaldığı belirtilen kadınlar için Güney Lefkoşa’da yapılması planlanan anıtın finansmanına Avrupa Komisyonu’nun destek vermesini öngören değişikliği kabul etti.
Öneri, Rum milletvekili Loukas Fourlas tarafından sunuldu. Fourlas, anıtın 1974’te yaşananları ve mağdurların tanıklıklarını Avrupa düzeyinde görünür kılacağını savundu.
Bu adım, Avrupa Parlamentosu’nun temmuz ayında kabul ettiği 1974’e ilişkin kararın devamı niteliğinde.
AP Genel Kurulu, 575 oyla kabul edilen kararda Türk Silahlı Kuvvetleri’ni Kıbrıslı kadınlara yönelik cinsel şiddetle ilişkilendirmişti. Türkiye ve KKTC karara sert tepki göstererek, bunun Kıbrıs meselesine Rum-Yunan tezleri üzerinden yaklaşan, tek taraflı ve siyasi bir karar olduğunu belirtmişti.
AP KÜRSÜSÜNDE İTİRAF GİBİ SÖZLER
Ancak kararın görüşüldüğü AP oturumunda dikkat çeken başka ifadeler de kullanıldı.
Kıbrıs Türk Armatörler Birliği: “Büyük bir acı içindeyiz”
İçeriği Görüntüle
AKEL milletvekili Giorgos Georgiou, Türk güçlerinin Rum kadınlara yönelik cinsel şiddet uyguladığını savunduktan sonra, “barbarlıkların Rum Kıbrıslı paramiliter gruplar tarafından da Türk Kıbrıslı kadınlara karşı işlendiğini” söyledi. Georgiou, acıların iki toplum açısından da ele alınması gerektiğini vurguladı.
İtalyan milletvekili Cecilia Strada da benzer biçimde, Türk güçlerinin Rum kadınlara yönelik saldırılarını dile getirirken EOKA-B’nin Türk Kıbrıslı köylerinin kadınlarına yönelik ağır saldırılar gerçekleştirdiğini ifade etti.
Dahası, Kıbrıslı Türk gazeteci Sevgül Uludağ’ın yıllara yayılan araştırmaları, her iki toplumdan kadınların da 1974 döneminde cinsel şiddete maruz kaldığına ilişkin çok sayıda tanıklık ortaya koyuyor. Cyprus Mail de Uludağ’ın çalışmalarını aktarırken, Türk Kıbrıslı kadınların yaşadıklarının Kıbrıs’ın resmi hafızasında çoğu zaman geri plana itildiğine dikkat çekti.
“HERKESİN ACISI” NEDEN AYNI ÖLÇÜDE HATIRLANMIYOR?
Ortaya çıkan tablo, AP’nin yaklaşımındaki temel çelişkiyi gündeme getiriyor: Eğer amaç 1974’te cinsel şiddete maruz kalan kadınların anısını yaşatmaksa, neden Türk Kıbrıslı kadınların yaşadıkları aynı biçimde ele alınmıyor?
Üstelik bu yalnızca Ankara’nın iddiası değil. AP’deki tartışmada Rum milletvekilleri de Türk Kıbrıslı kadınların uğradığı saldırıları açıkça kabul etti.
Buna rağmen kabul edilen kararın kendisi Türk Kıbrıslı kadınların yaşadığı şiddete yer vermedi. Cyprus Mail bu durumu, Türk Kıbrıslı mağdurların deneyimlerinin karar sürecinde büyük ölçüde dışarıda bırakılması olarak eleştirdi.
Dolayısıyla tartışma yalnızca bir anıtın yapılıp yapılmaması değil, 1974’ün acılarının hangi tarafın anlatısı üzerinden hatırlanacağı sorusuna dönüşüyor.
